De roze wolk

Wat een prachtige shirts heb ik al voorbij zien komen op Twitter via Mystery United. Maar geen enkel shirt komt ook maar in de buurt van het thuisshirt van mijn eigen cluppie. Het shirt dat ervoor zorgde dat ik uit het niets een favoriete club kreeg. Hoe dat allemaal kon? Laat me je mee op reis nemen.

Door Matthijs Klerkx

Van het prachtige groene thuisshirt van de Portland Timbers, tot een kermisachtig tenue van een club uit het vierde niveau van Ghana: het hele kleurenpalet passeerde de revue op het Twitter-kanaal van Mystery United. Allemaal blije klanten, waaronder ikzelf. Ik werd door de jongens van de verrassingspakketten getrakteerd op het uitshirt van West Ham United.

Zoektocht
Al sinds mijn jeugdjaren ben ik helemaal verzot op de vreemdste voetbalshirts. Ik kocht iedere zomer wel wat geks tijdens mijn vakanties in Italië en met name Spanje, op een aftandse markt in Pineda del Mar kwam de ene keer een shirt van Ivan Klasnić van Werder Bremen voorbij, het andere jaar nam mijn broer van zijn Griekse uitwisseling een tenuetje mee van Panathinaikos. Stond er de naam van Nikos Liberopoulos in het Grieks op. Lekker uitsloven tijdens trainingen hoe je het voor elkaar had gekregen nu weer een gek tricot om je schouders te gooien, je kent het allemaal wel.


Klasnic en Klose bij Werder Bremen.

Maar de echte klik met een shirt kwam er maar nooit. Boca Juniors, de strakke Kappa-edities van AS Roma, Khalilou Fadiga – wát een speler – achterop een parel van AJ Auxerre: het was het toch allemaal net niet voor mij. In 2007 kwam daar plotseling verandering in. Championship Manager – een heerlijk spel en destijds de absolute aanrader voor wie net als ik niet gek was op FIFA maar vooral de randzaken om het voetbal heen van onschatbare waarde vond – maakte plaats voor Football Manager en in een mum van tijd had ik ‘mijn’ club gevonden.

Al sinds m’n jeugdjaren ben ik helemaal verzot op de vreemdste voetbalshirts.

Het was namelijk altijd een zoektocht van jewelste om een ploeg te vinden waaraan jij jouw volledige Football Manager-ziel wilde blootleggen. De jeugdscouting op orde krijgen, een gedegen team neerzetten en dan op succes gaan jagen was een dagtaak. En dus mocht het geen grote club zijn die je ging leiden. Barcelona, Manchester United of Bayern München? Voor een echte Football Manager-maniak uit den boze.

Nee, je ging op zoek naar de krochten van het voetbal. Maar dan liefst heel laag op het hoogste treetje. Inmiddels weet ik wel beter en moet je gewoon beginnen op een tweede of liefst derde à vierde niveau van een land. Maar goed, destijds nog niet. Mijn oog viel ineens op roze shirts in een Italiaanse competitie. Italië, dat door mijn voorliefde voor zowel de voetbal- als wielersport al een enorme voorsprong had op andere landen had er ineens een extra reden bij om geliefd te zijn. Ik was binnen de kortste keren verliefd op U.S. Città di Palermo.

Och, die roze kleur. Ik was meteen ingepakt.

Goudmijn
Och, die roze kleur. Ik was meteen ingepakt. Die roze wolk waar iedereen het vaak over heeft was misschien wel letterlijk te nemen. En dus ging ik die ploeg van top tot teen uitpluizen. En ik kwam erachter dat niet alleen het roze-zwarte thuistenue met shirtsponsor Lotto zo enorm bij me in de smaak viel, maar ook het spelersmateriaal.
Blikvanger was Fabrizio Miccoli, de kleine baltovenaar. Later bekritiseerd om zijn banden met de Siciliaanse maffia, maar Miccoli werd in Palermo in eerste instantie een absolute volksheld. Zodanig zelfs dat zijn aanvoerdersbanden – de spits liet iedere wedstrijd een nieuwe ontwerpen – nu nog steeds honderden euro’s opleveren, echte verzamelaars zijn er dol op.

(tekst gaat verder onder de foto)

Leven 'maffiamaatje' Miccoli op zijn kop: lange celstraf geëist tegen oud-topspits - Voetbal International

Miccoli met één van zijn befaamde aanvoerdersbanden.

In de verdediging stonden Mattia Cassani, Federico Balzaretti en met name Cristian Zaccardo en Andrea Barzagli, die laatste zou vooral bekender worden bij Juventus. En, zo zou later blijken, de Siciliaanse hoofdstad zou een goudmijn worden voor absolute wereldtalenten. Voorzitter Maurizio Zamparini, die trainers versleet alsof het boodschappenkratten waren, haalde keer op keer groot talent richting Stadio Renzo Barbera, aan de voet van het heiligdom van Rosalia. In het seizoen 2007-2008, toen de echte liefde begon, werd een slecht uitziende, langharige strijder het nieuwe goudhaantje. Edinson Cavani was zijn naam. U zou, zeg maar, nog van hem gaan horen…

Meer zouden zijn pad volgen. De komende jaren waren achtereenvolgens Simon Kjaer, Javier Pastore, Josip Iličić, Paulo Dybala en Andrea Belotti de toppers die voet aan wal zetten aan de prachtige westkust van Sicilië. Al deze namen zorgden voor onvergetelijke herinneringen in een roze shirt (en alle varianten in het wit en zwart door de jaren heen).

De mooiste
Zo degradeerde Palermo in 2013 naar de Serie B, om vervolgens een jaar van ongekende emoties te beleven. Met een voorhoede bestaand uit Dybala, Belotti, maar ook Abel Hernández, Kyle Lafferty en Franco ‘Mudo’ Vázquez was het smullen geblazen; Belotti nam al snel met gigantisch belangrijke doelpunten op de juiste momenten de rol van lieveling over van Miccoli, die een jaar daarvoor het schip had verlaten.

Het is dan ook daarom dat de Puma-shirts waar Palermo in het seizoen 2013/2014 voor het laatst in voetbalde, voor mij de allermooiste zijn. Had ik ze tijdens het seizoen van degradatie allemaal gekocht met de naam Miccoli achterop, de volgende aankopen moesten worden voorzien van de naam Belotti.

مقدس الأساسي إحباط palermo shirt puma - psidiagnosticins.com

En dus ging ik maar eens op pad richting Sicilië. Samen met mijn vriendin, later heeft ze de fout gemaakt mijn vrouw te worden en dat is ze nu nog steeds (of ze gelukkig is, is een tweede…), toog ik naar de laars van Italië. Aan de Via Paolo Paternostro was een piepklein winkeltje gevestigd met wat Palermo-merchandise, een winkel die zich profileerde als ‘de officiële Palermo-winkel.’ Dat bleek nog echt waar te zijn ook. Palermo, met 700.000 inwoners de vijfde stad van het land, had een officieel miniwinkeltje waar nog net een sjaal voor het raam hing.

Jarenlang wanbeleid, niet mee gaan met de moderne wereld en overal maar achteraan huppelen.

Het stond, zo heb ik door de jaren heen maar al te goed leren beseffen, precies voor wat Palermo uitstraalde: jarenlang wanbeleid, niet mee gaan met de moderne wereld en overal maar achteraan huppelen. Sinds het faillissement en de nieuwe start van SSD Palermo, nu Palermo F.C., is het trouwens niet beter geworden; de webshop is nog steeds een bende en toen afgelopen jaar een gigantisch mooi speciaal tenue op de markt werd gebracht om de 120ste verjaardag van de club te vieren, was dit niet eens online te koop maar enkel in het stadion.

Scheve gezichten

Goed, mijn rant over het wel en wee van de club is weer achter de rug. Ik was gebleven in Palermo, met mijn vrouw. We stapten het kleine winkeltje aan de Via Paolo Paternostro binnen en ik waande me als een kind in een snoepwinkel. Alles roze (had ik het wel bij het juiste eind om op het vrouwelijk geslacht te vallen, zullen jullie denken…), het een nog gekker dan het ander: werelds. “Doe mij het thuis-, uit- en derde tenue maar, drie keer nummer 99, drie keer Belotti. Broekjes erbij, sokken erbij, trainingspak ook met 99 en AB erop: gaan met die banaan!”

Wie ik dan wel was om daar heel de winkel te plunderen? Zo keken de werknemers in de winkel me in eerste instantie aan. Maar toen ze merkten dat ik bloedserieus was, begonnen ze te sprinten. Shirtjes, broekjes, trainingspakken: alles moest zo snel mogelijk worden bedrukt. Bij het trainingspak was dat wat moeilijker, dat mocht ik twee dagen later komen halen. Mijn aankopen hebben trouwens niet veel uitgemaakt: later moest het kleine winkeltje haar deuren sluiten omdat het Palermo-bestuur een nieuwe uitbater voor een grote, sfeerloze Palermo-winkel ergens anders in het centrum had gevonden. 

Waar ik later wel gewoon een nieuwe shopaanval pleegde om ook van mijn tweede reis naar Sicilië terug te keren met een volle Palermo-koffer, zo hypocriet was ik dan weer wel.

Emoties zorgen ervoor dat ik het thuisshirt uit 2013-2014 het mooiste vind.

De scheve gezichten van de werknemers veranderen dus in een rap tempo toen ik daar voor een paar honderd euro aan shirts, een trainingspak, speciaal ontworpen scheenbeschermers, bandjes voor onder de scheenbeschermers en nog wat kleinigheden kocht. De liefde was enkel maar groter geworden. Voor het shirt, de kleuren, het logo: het complete plaatje klopte.

Onvoorwaardelijke liefde

Door de jaren heen ben ik – meen ik toch – volwassen geworden, maar is één ding onveranderd gebleven: onvoorwaardelijke liefde voor Palermo. Dat bleek toch wel toen de club failliet ging en onder een nieuw bestuur en nieuwe naam (zoals eerder gemeld SSD Palermo) als semi-professionele club in de Serie D moest gaan voetballen.

Wedstrijdjes op een achteraf veldje, of een schandalig slecht kunstgrasveld werden de nieuwe norm. Potjes tegen Acireale, Castrovillari en Licata Calcio; ik weet het, u heeft er nog nooit van gehoord. Via een krakkemikkige streamingsdienst van Eleven Sports volgde ik het een jaar lang met dezelfde emotie als dat ik het Serie B-seizoen van 2013/2014 beleefde. Een jaar verder spelen we Serie C, met een overschatte selectie en een ouderwets wanbeleid. 

Nu schijnt Massimo Ferrero, de Sampdoria-baas die op Johan Derksen lijkt, de club in de zomer te willen gaan kopen. Hij wil ze naar de Serie A brengen. Kan mij niet schelen wat ‘ie ermee doet: de onvoorwaardelijke liefde voor mijn club en het mooiste shirt ter wereld, dat roze tenue, zal altijd blijven. Tot de dood ons scheidt.  

Enthousiast geworden voor een mystery shirt? Bestel er HIER een!